Mój pierwszy dziennik uczuć

Mój pierwszy dziennik uczuć opiera się na prostej metodzie: dziecko obserwuje własne emocje i rozpoznaje sytuacje, które je wywołały, a potem nazywa przeżycie słowami. Wspólne wypełnianie dziennika bywa najlepszym wstępem do rozmowy o uczuciach, bo daje rodzicowi i dziecku konkretny punkt zaczepienia zamiast pytania o to, co się dziś wydarzyło.

Zalety

• Metoda oparta na obserwacji własnych emocji i rozpoznawaniu sytuacji, które je wywołały
• Nazywanie przeżyć za pomocą słów, czyli umiejętność, od której zaczyna się rozmowa o uczuciach
• Wspólne wypełnianie dziennika, które pogłębia relację między rodzicem a dzieckiem
• Nacisk na samopoznanie i samoakceptację, a nie na ocenianie emocji jako dobrych i złych
• Materiał przeznaczony dla dzieci w wieku przedszkolnym i młodszym szkolnym oraz dla ich rodziców
• Narzędzie przydatne również psychologom i pedagogom pracującym z najmłodszymi, przygotowane przez wydawnictwo Harmonia

Dla kogo

Dla rodzica, który słyszy od dziecka, że jest zdenerwowane, i chciałby dojść z nim dalej niż do tego jednego słowa. Dla przedszkolaka i młodszego ucznia, który dopiero uczy się, że uczucia mają nazwy i że wolno je mieć. Autorką jest Marta Knapińska-Chłodnicka, a dziennik sprawdza się także w gabinecie psychologa i pedagoga jako punkt wyjścia do pracy z maluchem.