Esej O Człowieku

Ernst Cassirer (1874 do 1945), niemiecki filozof pochodzenia żydowskiego, profesor i rektor na Uniwersytecie w Hamburgu, w 1933 roku wyemigrował do Anglii, potem Szwecji, a następnie USA. Był neokantystą i ostatnim wybitnym przedstawicielem idealistycznej Szkoły Marburskiej.

Esej o człowieku, napisany i opublikowany w 1944 roku, to skrócona, syntetyczna wersja jego trzytomowego dzieła Philosophie der symbolischen Formen. Cassirer twierdzi, że człowieka od świata przyrody odróżnia umiejętność posługiwania się symbolami.

W podzielonym na dwie części eseju autor zajmuje się pytaniem, czym jest człowiek, rozpatrując symbol jako klucz do ludzkiej natury oraz relacje człowieka i kultury w kontekście mitów, języka, sztuki, historii i nauki.